ตัวจับเวลาฟาสติ้ง

ร่างกายยังกินอยู่ในทางเคมี แม้จานจะว่างไปแล้ว

• อินซูลินขึ้นสูงสุดหลังมื้ออาหาร ร่างกายใช้กลูโคสจากอาหารที่เพิ่งกินเป็นเชื้อเพลิงหลัก
• ส่วนเกินเก็บเป็นไกลโคเจนในตับและกล้ามเนื้อก่อน เต็มแล้วจึงเก็บเป็นไขมัน
• ยังแทบไม่ดึงไขมันมาใช้ เพราะอินซูลินที่สูงเป็นตัวยับยั้งการสลายไขมันโดยตรง

ตับเข้ามารับหน้าที่คุมน้ำตาลในเลือดแทนอาหาร

• อินซูลินลดลงเรื่อยๆ กลูคากอนขึ้นมาแทน
• ตับสลายไกลโคเจนที่เก็บไว้ปล่อยเป็นน้ำตาลเข้ากระแสเลือด
• เริ่มดึงไขมันมาใช้บ้างแล้ว แต่ยังไม่ใช่เชื้อเพลิงหลัก
• คนที่นอน 8 ชั่วโมงแล้วตื่นมา ก็อยู่ตรงช่วงนี้พอดี — นี่คือสภาพปกติของทุกเช้า

ตับเริ่มเปลี่ยนไขมันเป็นคีโตน นี่คือจุดที่การอดเริ่มต่างจากการข้ามมื้อ

• ไกลโคเจนในตับร่อยหรอ กรดไขมันอิสระในเลือดเพิ่มขึ้น ตับเริ่มผลิตคีโตน
• งานทบทวนวรรณกรรมระบุว่าสวิตช์นี้เกิดในช่วง 12–36 ชั่วโมง ไม่ใช่ตัวเลขตายตัว ขึ้นกับว่ามื้อล่าสุดกินคาร์บมากแค่ไหน และระหว่างอดได้ขยับตัวมากน้อยเพียงใด
• แบบ 16:8 ที่นิยมกัน จบลงตรงต้นๆ ของช่วงนี้พอดี

สมองเริ่มใช้เชื้อเพลิงสองอย่างพร้อมกัน

• คีโตน (β-hydroxybutyrate) กลายเป็นเชื้อเพลิงร่วมของสมองและกล้ามเนื้อ
• นอร์อะดรีนาลีนเริ่มขึ้น ซึ่งเป็นเหตุผลที่หลายคนรู้สึกตื่นตัวมากกว่าเพลีย
• เรื่อง "ออโตฟาจีเริ่มที่ 16 ชั่วโมง" ที่เห็นกันทั่วอินเทอร์เน็ต ยังไม่มีข้อมูลในคนรองรับ ตัวเลขนั้นอนุมานมาจากสัตว์ทดลอง งานวิจัยที่วัดออโตฟาจีในคนจริงๆ เพิ่งเริ่มทำกันในการอด 3 วัน

ตับเลิกปล่อยของสำรอง แล้วหันมาสร้างน้ำตาลขึ้นใหม่เอง

• น้ำตาลในเลือดเกือบทั้งหมดมาจาก gluconeogenesis คือตับสร้างขึ้นใหม่จากกรดอะมิโน กลีเซอรอล และแลคเตท
• โกรทฮอร์โมนเริ่มหลั่งถี่ขึ้นและแรงขึ้น หน้าที่หลักคือช่วยรักษากล้ามเนื้อไว้ระหว่างที่ไม่มีอาหารเข้า
• ตั้งแต่ช่วงนี้ไป น้ำเปล่าอย่างเดียวไม่พอ ต้องใส่ใจเกลือแร่ (โซเดียม โพแทสเซียม แมกนีเซียม) ด้วย

ช่วงที่ตัวเลขในงานวิจัยขยับแรงที่สุด และเป็นตัวเลขที่วัดในคนจริง

• ผู้ชายสุขภาพดีที่อด 2 วัน GH รวมต่อ 24 ชั่วโมงเพิ่มราว 5 เท่า (78 → 371 μg/L·v) จำนวนครั้งที่หลั่งเพิ่มจาก 14 เป็น 32 ครั้งต่อวัน
• อินซูลินอยู่จุดต่ำสุดของทั้งรอบ
• ตรงข้ามกับความเชื่อที่ว่าอดแล้วระบบเผาผลาญพัง: การอด 84 ชั่วโมงพบว่าการเผาผลาญขณะพักเพิ่มขึ้นราว 14% สูงสุดในวันที่ 3 พร้อมกับนอร์อะดรีนาลีนที่เพิ่มขึ้นเท่าตัว การเผาผลาญจะเริ่มลดจริงก็ต่อเมื่ออดต่อเนื่องหลายวันกว่านี้

ร่างกายเลิกคิดว่านี่คือมื้อที่ข้าม แล้วเริ่มปรับระบบทั้งระบบ

• งานทบทวนวรรณกรรมระบุว่าการปรับตัวของฮอร์โมนหลักๆ จะเห็นชัดหลัง 48–72 ชั่วโมงขึ้นไป ก่อนหน้านั้นยังเป็นการปรับตัวระยะสั้น
• ไทรอยด์ปรับลดลง: การอด 60 ชั่วโมงพบ T3 ลดจาก 1.73 เหลือ 1.36 nmol/L, reverse T3 ขึ้นจาก 0.30 เป็น 0.44, TSH ลดจาก 2.0 เหลือ 1.0 mU/L ส่วน T4 ไม่เปลี่ยน
• ออโตฟาจี: นี่คือช่วงที่งานวิจัยในคนกำลังวัดกันอยู่จริงๆ ยังไม่มีคำตอบที่สรุปได้

พ้นจากขอบเขตที่ทำเองที่บ้านได้อย่างปลอดภัยแล้ว

• IGF-1 ลดลงได้ถึง 65% ภายใน 3–5 วัน คอร์ติซอลเพิ่มได้เกินสองเท่าในการอด 8 วัน และเทสโทสเตอโรนลดลง 17–36%
• ความเสี่ยงที่เป็นรูปธรรม: เกลือแร่ผิดปกติ ความดันตกเวลาลุกยืน การสูญเสียมวลกล้ามเนื้อ และภาวะ refeeding syndrome ตอนกลับมากิน
• การกลับมากินหลังอดยาว อันตรายกว่าตัวการอดเอง ควรเริ่มจากอาหารเบาปริมาณน้อย ไม่ใช่มื้อใหญ่